Vjerovali ili ne?
Prisjećam se tako vremena neposredno nakon što smo izašli iz “komunističkog mraka” i obasjala nas Tuđmanova “svjetlost”, perioda kad su do izražaja dolazili poslušnici svih vrsta od konvertita, ustvari komunističkog otpada, jer je u HDZ-u završila bar trećina bivših članova SKH, ona boljševičke provenijencije, oportunisti su ostali u novoj partiji, SDP, uz Račana, a iskreni pobornici komunističke ideje su ili trajno odustali od politike ili pokušali nešto uz Šuvara ili u strančicama koje su činile Koaliciju narodnog sporazuma, pa do ljudi osuđivanih radi počinjenja kojekakva kaznena djela, koje su oni, naravno, počinili samo zato što su željeli što prije srušiti Jugoslaviju.
To je bilo vrijeme početka “stvaranja države” a ustvari rušenje svega postojećeg, od institucaja sustava pa do nekad moćnih gospodarskih subjekata.
Počelo je sjećom direktora i imenovanjima novih, poslušnika upregnutih u kola UZP-a, jer to što je Tuđman napravio od Hrvatske zaista se ne može zvati drugačije, tako bi se zvalo i da rata nije bilo.
