pollitika Neovisni, ali ne i neutralni

Što je s njezinom autonomijom?
I dugoročno - kakvi su izgledi da ona ne bude Srbija?
Vojvodina je gotova prica jer su naselili nesto oko 200 000 Srba na te prostore tako da danas u Vojvodini srbi cine oko 65% stanovnistva. No oni nisu homogena skupina jer ih ima bar u 3 grupe.
1. Srbi koji su doselili nekada davno to su takozvane Lale. Miroljubivi vrijedni i privrzeni svojoj zemlji te se ne razlikuju puno od ostalih vojvodjana.
2. Srbi koji su doselili vlakovima bez voznog reda i uglavnom zaposjeli Njemacka imanja. Mahom iz pasivnih krajeva u odnosu na domace cudnih divljih obicaja sa spremnoscu da lako povuku noz. Za njih je Balasevic rekao Je.o ih voz koji ih dono, a postoji i prica o mazanju tracnica slaninom ne bi li vlak otisao do susjednog atara.
3. Srbi doseljeni nakon 1991 iz "krajina" dio ratnih profitera koji su pokupovali kuce dio ratnih zlocinaca recimo "Siltovi" i "skorpioni" uglavnom ih odlikuje divljina poput onih drugih te plava prsa od busanja. Odlikuje ih takodjer i glazbeni repertoar na kirbajima koji je presjek ravnogorskog folklora. Medju njima su takodjer i dijelom oni koji su sa Hrvatima zamijenili kuce recimo iz Pisanice i drugdje gdje nije bilo ratnih djelovanja i oni su takodjer postali poprilicno ekstremni.
Tako da danas nema nikakvih mogucnosti za trazenje ikakve autonomije Vojvodine i treba cekati dok ovi iz trece grupe prodju jos jedno dvije generacije i ne pocnu se pitati zasto Vojvodina sije i zanje a Beograd se gradi.

Price o svetoj srpskoj zemlji sluzile su prije svega u politicke svrhe ovladavanja teritorijem Kosova. Na tom sloganu dignut je srpski narod koji je iz trojedne republike koja je u medjusobnim odnosima bila na nekom skoro federalnom nivou trebao stvoriti mocnu drzavu koja bi onda "institucionalno ili vaninstitucionalno nametnula ponovnu unitarizaciju i majorizaciju drzave koja bi onda licila na Kraljevinu Jugoslaviju prije sporazuma cvetkovic Macek. No kako je taj projekat propao i kako je doslo do rastakanja cijele drzave na sastavne faktore tako je i dosao red na Kosovo. No u tijeku vremena srbijanska politicka elita nije odustala od retorike svete srpske zemlje i kolijevke srpstva nego je i dalje podgrijavala tu pricu.
Ono sto je osnovni problem u svijesti prosjecnog gradjanina jest da je Milosevic kriv zato sto je izgubio ratove a ne zato sto ih je poveo. Ustvari oni smatraju da Milosevic nije niti poveo ratove nego da se radi o ustaskobalistickovatikanskomasonskojevrejskoj zavjeri u cilju rusenja jedne lepe i prosperitetne zemlje koja je ovima kvarila planove. Izmedju Miloseviceve i Kostunicine politike prema Kosovu jedina je razlika sto je Milosevic upotrijebio silu a Kostunica danas te sile nema niti ce u dogledno vrijeme imati imalo znacajnije vojne mogucnosti da kidise na Kosovo. No takav scenarij je takodjer u igri i on bi srbiju proizveo u balkansku drzavicu s razvojem na nivou kraja osamnaestog stoljeca s mogucim skrbnikom koji bi se o njoj brinuo.
scenario prekidanja diplomatskih odnosa i stvaranja zapreka protoku roba i usluga prema Kosovu izazvao bi nesto blazu reakciju i potpuni oslonac na Rusiju no u tome zaboravljaju na davne rijeci "koga zagrli ruski medvjed njemu kosti pucaju"
Treci scenario koji je najmanje moguc je da Srbija prva prizna samostalnost Kosova i da sa dobrosusjetskim odnosima pokusa ocuvati opstojnost Srba na Kosovu uz izrucenje Mladica haskom tribunalu bio bi za Srbiju najbolje rjesenje no takvog bi glasnika na licu mjesta ubili.
Da je stvarno bilo volje u Srbiji da se iznadje povijesni dogovor sa Kosovom napravili bi asimetricnu drzavu koja bi se sastojala od drzave podijeljene u regije sa republikama Vojvodina i Kosovo te domom naroda koji bi mogao imati odlucujucu ulogu u donosenju odluka sa pravom veta. No kako su Albanci zanimljivi samo ako idu preko prokletija ova je opcija takodjer nemoguca. Podsjetio bih takodjer na tekst iz 1937 godine koji je postao zvanicni dokument vlade tadasnje kraljevine Jugoslavije:
Kad može Nemačka da iseljuje na desetine hiljada Jevreja, Rusija da prebacuje milione sa jednog dela kontinenta na drugi, neče doči do nekog svetskog rata zbog koje stotine hiljada iseljenih Arnauta. Samo, odlučujući faktori moraju da znaju šta hoće, da to uporno sprovode, i ne obziruči se na moguće međunarodne prepreke...
Već smo rekli da je za nas efikasno iseljavanje Arnauta iz njihovog trougla (Debar-Rogozna-Niš) samo u masi. A da dođe do masovnog iseljavanja, prvi uslov jeste stvaranje podesne psihoze. Ona se može stvoriti na više načina. Poznato je da muslimanske mase u opšte vrlo lako podležu uticaju, naročito verskom, da su lakoverne, čak i fanatične. Zato je potrebno prvenstveno, za iseljavanje medu Arnautima pridobiti njihovo sveštenstvo i prve ljude od uticaja, ili novcem ili pretnjama. Treba što pre naći agitatore, koji će agitovati za iseljavanje naročito ako bi nam htela sama Turska da dade...
Drugo sretstvo bio bi pritisak državnog aparata. On treba da do krajnosti iskoristi zakone, da bi što više zagorčio opstanak Arnauta kod nas: globe, apšenja, nemilosrdno primenjivanje svih policijskih propisa; kažnjavanje šverca, seče šuma, potrice, puštanje pasa, gonjenje na kuluk i sva ona druga srestva koja je u stanju da iznađe jedna praktična policija. Privredno, ne priznavanje starih tapija, rad na katastru u svim predelima treba smesta obustaviti, nemilosrdno uterivanje poreza i svih javnih i privatnih dugova; oduzimanje državnih ispaša, opštinskih ispaša, ukidanje koncesija, poslovnih dozvola za kafane, trgovine, zanate, oduzimanje monopolskih dozvola, isterivanje iz državne, privatne i samoupravne službe i t.d. - ubrzaće iseljavanje. Sanitetske mere: prisilno izvršenje svih propisa i po samim kućama, rušenje zidova i velikih plotova oko kuća, stroga prime-na veterinarskih mera, koja će ometati izvođenje stoke na pijace, i t.d. takođe se dadu praktično i efikasno primeniti. U verskim pitanjima Arnauti su najosetljiviji, pa ih i tu treba dobro darnuti. Može se to postići šikanama sveštenstva, krčenjem groblja...
I privatna inicijativa u tome pitanju može mnogo učiniti. Našim kolonistima po potrebi treba podeliti oružje. U one predele treba plasirati staru četničku akciju i poverljivoje pomoći u njenim zadacima. Naročito treba pustiti jedan talas Crnogoraca sa brda da izazove masovni sukob sa Ar-nautima u Metohiji. Preko poverljivih ljudi ovaj sukob treba spremiti: dati mu maha što će biti tim lakše što su Arna-uti, jače, digli glavu, a ceo slučaj mirne duše treba pretstaviti kao sukob bratstava i plemena i po potrebi dati mu ekonomski karakter. U krajnjoj nuždi mogu se izazvati i lokalne bune koje bi bile krvavo ugušene najefikasnijim sretstvima, no ne toliko vojskom koliko kolonistima, Crnogorskim plemenima i četnicima.
Postoji još jedno sretstvo koje je Srbija vrlo praktički upotrebila posle 1878. godine, tajno palenje sela i arnaut-skih četvrti po gradovima. Prvo pitanje koje se postavlja jeste: Koga treba tamo naseliti?... Slični Arnautima po mentalitetu i temperamentu, Crnogorci su najzgodniji kao oruđe za njihovo potiskivanje. Njih prvenstveno treba i upotrebiti u predelima severno od Sare planine, ali uz njih treba naseliti i nešto Ličana, Krajišnika i Srbijanaca, Cačana, Užičana i Topličana. To je potrebno stoga da bi medu njih uneli više smisla za rad i organizaciju, da bi razbili njihov brđanski psihički kolektiv i da bi, mešanjem i ukrštanjem, ljudi iz naših raznih krajeva dinarskih mogao da se stvori jedan novi tip manje lokalan crnogorski, više opšti i Srpski.